Uzak bir ülkede, bahçeleri rengârenk lalelerle dolu bir saray varmış. Bu sarayın en değerli hazinesi altından ya da mücevherden değil, küçük, sedef kaplı bir müzik kutusundanmış. Her sabah kutunun kapağı açıldığında öyle güzel bir melodi çalarmış ki, bahçedeki çiçekler açar, kuşlar ona eşlik edermiş.
Sarayda Lale adında meraklı bir prenses yaşarmış. Lale müzik kutusunun melodisini çok severmiş. Her sabah onu dinleyerek uyanırmış.
Bir sabah Lale gözlerini açmış ama hiçbir ses duymamış. Koşarak müzik kutusunun yanına gitmiş. Kapak açıkmış ama kutu sessizmiş. Ne bir nota, ne bir tıngırtı!

Bahçedeki çiçekler boyunlarını bükmüş, kuşlar ötmeyi unutmuş. Kral ile kraliçe çok üzülmüş. "Melodiyi bilen tek kişi, kutuyu yapan yaşlı ustaydı," demiş kral, "o da yıllar önce uzaklara gitti."
Lale bir karar vermiş: "Ben kayıp melodiyi bulacağım!"
Önce saray müzisyenlerine gitmiş. Kemancı kemanını çalmış, flütçü flütünü üflemiş ama hiçbiri o melodiyi hatırlayamamış. Sonra saray âlimlerine sormuş. Âlimler kalın kitapları karıştırmışlar, notaları incelemişler ama melodinin yazılı bir kâğıdını bulamamışlar.

Lale biraz yorgun, biraz üzgün bahçeye çıkmış. Bahçenin en ücra köşesinde, kimsenin pek uğramadığı sebze tarhlarının yanında küçük bir çocuk çalışıyormuş. Adı Nar'mış, bahçıvanın oğluymuş. Nar toprağı kazarken çok hafif, neredeyse duyulmayacak bir sesle bir şeyler mırıldanıyormuş.
Lale durmuş. Kulak kesilmiş. Bu... bu müzik kutusunun melodisiymiş!
"Nar!" diye seslenmiş heyecanla. "Bu melodiyi nereden biliyorsun?"
Nar kızarmış, başını eğmiş. "Her sabah bahçede çalışırken pencereden duyuyordum Prensesim. Çok sevdiğim için ezberledim."
"Peki neden kimseye söylemedin? Herkes melodiyi arıyor!"
Nar omuzlarını silkmiş. "Ben sadece bir bahçıvan çocuğuyum. Müzisyenler, âlimler bilemezken benim bildiğime kim inanırdı ki?"
Lale onun elini tutmuş. "Ben inanırım. Hadi gel!"
İkisi birlikte müzik kutusunun yanına koşmuşlar. Lale kutuyu dikkatle incelemiş ve küçük bir kapakçık bulmuş. Kapakçığı açınca içindeki minik silindirin pimlerinden birinin yerinden çıktığını görmüşler. Nar melodiyi yavaş yavaş mırıldanmış, Lale de her notayı dinleyerek pimi doğru yere yerleştirmiş.
Kapak kapanınca... tın, tın, tıngır tın! Melodi yeniden çalmaya başlamış! Bahçedeki laleler bir anda açmış, kuşlar şarkıya katılmış, saraydaki herkes pencerelere koşmuş.
Kral ile kraliçe olanları öğrenince Nar'ı saraya çağırmışlar. Kral, "Bu sarayın melodisini sen kurtardın," demiş. "Bundan sonra müzik kutusunun bekçisi sensin."
O günden sonra Prenses Lale sarayda yeni bir gelenek başlatmış: Her ayın ilk günü, saraydaki herkes, bahçıvanından aşçısına, askerinden müzisyenine kadar bir araya gelir ve herkes bildiği bir şarkıyı, bir hikâyeyi ya da bir fikri paylaşırmış. Çünkü Lale artık biliyormuş: En güzel melodiler bazen en sessiz köşelerde saklıdır.

✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



