Denizin kıyısında, kayalıkların üstünde kırmızı-beyaz çizgili yaşlı bir deniz feneri dururmuş. Herkes ona Fener Dede dermiş. Fener Dede her gece tepesindeki kocaman ışığı yakar, denizdeki gemilere yolu gösterirmiş.
Fener Dede'nin hemen dibindeki kayalıkta martı ailesi yaşarmış. Ailenin en küçüğü Mavi'ymiş. Mavi gündüzleri dalgaların üstünde süzülmeye, balıkçı teknelerinin peşinden uçmaya bayılırmış. Ama güneş batıp her yer karardığında yuvasına sinip kanatlarının altına saklanırmış. Çünkü Mavi karanlıktan çok korkarmış.

"Karanlıkta her şey kocaman ve tuhaf görünüyor," dermiş annesine. "Dalgaların sesi bile daha yüksek geliyor."
Annesi ona sarılırmış. "Karanlık sadece ışığın biraz dinlendiği zamandır," dermiş. "Bak, Fener Dede hep yanımızda."
Mavi her gece başını kaldırıp fenerin ışığına bakar, ışık döndükçe sakinleşir ve öyle uyurmuş.
Bir akşam deniz çok hırçınmış. Rüzgâr uğulduyor, dalgalar kayalara çarpıyormuş. Uzaklarda küçük bir balıkçı teknesi limana dönmeye çalışıyormuş. Tam o sırada büyük bir rüzgâr esmiş ve Fener Dede'nin tepesindeki pencerenin kapağı açılıp kapanmış. Rüzgârın getirdiği kocaman bir yosun yığını ışığın önüne yapışmış. Fener Dede'nin ışığı denize ulaşamaz olmuş!

"Eyvah!" demiş Fener Dede kalın sesiyle. "Balıkçılar yolu göremeyecek!"
Büyük martılar uzaklara, adanın öbür ucuna balığa gitmişler. Kayalıkta sadece Mavi ve annesi kalmış. Annesinin kanadı geçen gün incinmiş, uçamıyormuş.
Mavi karanlığa bakmış. Kalbi küt küt atıyormuş. Sonra dalgaların arasında küçük teknenin sallanan fenerini görmüş. İçinde, kendisi gibi korkan birileri olmalıymış.
"Ben giderim," demiş titreyen bir sesle.
Annesi ona sevgiyle bakmış. "Korkman çok normal Mavi'm. Ama unutma: Gözlerini kapatıp rüzgârı dinlersen yolunu bulursun. Fener Dede'nin sesini takip et."
Mavi kanatlarını açmış ve karanlığa doğru havalanmış. İlk anda her yer simsiyahmış. Korkudan geri dönmek istemiş. Ama sonra annesinin dediğini yapmış: Rüzgârı dinlemiş. Rüzgâr fenerin taşlarına çarpıp hafif bir ıslık sesi çıkarıyormuş. Mavi o sese doğru uçmuş, uçmuş...
Sonunda fenerin tepesine konmuş. Yosun yığını ışığın camına yapışıp kalmış. Mavi gagasıyla yosunları tek tek çekmiş, kanatlarıyla camı silmiş. Rüzgâr onu iteliyormuş ama Mavi pençeleriyle sıkıca tutunmuş.

Son yosun parçası da düşünce Fener Dede'nin ışığı denizin üstüne kocaman, altın bir yol gibi serilmiş. Küçük tekne ışığı görmüş, yönünü çevirmiş ve yavaş yavaş, güvenle limana girmiş. Teknedeki balıkçılar fenerin tepesindeki minik martıyı görüp el sallamışlar.
"Aferin sana küçük kahraman," demiş Fener Dede. "Bu gece gemilere ben değil, sen yol gösterdin."
Mavi yuvasına döndüğünde annesi onu kanadının altına almış. "Korktun mu?" diye sormuş.
"Çok korktum," demiş Mavi. "Ama korktuğum hâlde uçtum."
"İşte cesaret budur," demiş annesi.
O geceden sonra Mavi karanlıkta hâlâ biraz ürpermiş ama artık saklanmamış. Her gece Fener Dede'nin ışığı denizin üstünde dönerken Mavi başını kaldırıp gülümsemiş, kanatlarını yorgan gibi üstüne çekmiş ve dalgaların ninnisiyle mışıl mışıl uyumuş.
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



