Bir zamanlar, en küçüğü en meraklısı olan prenseslerin yaşadığı bir saray varmış. Sarayın yanındaki ormanın içinde eski bir kuyu bulunurmuş. En küçük prenses sıcak günlerde kuyunun serin gölgesine gidip en sevdiği oyuncağıyla oynarmış: güneşte pırıl pırıl parlayan altın bir topla.
Bir gün topu havaya atıp tutarken top elinden kaymış, kuyunun kenarına çarpmış ve suya düşüp gözden kaybolmuş. Prenses kuyunun kenarına oturup ağlamaya başlamış.
"Neden ağlıyorsun güzel prenses?" diye bir ses gelmiş. Prenses etrafına bakınmış ve suyun içinden başını uzatan, kocaman gözlü, yeşil bir kurbağa görmüş.

"Altın topum kuyuya düştü," demiş prenses.
"Ben onu çıkarabilirim," demiş kurbağa. "Ama karşılığında benimle arkadaş olacağına söz verir misin? Masanda benimle yemek yer, benimle oyun oynar mısın?"
Prenses içinden "Bir kurbağa benim arkadaşım olamaz ki," diye düşünmüş ama topuna kavuşmak için hemen "Söz veriyorum!" demiş.
Kurbağa suya dalmış ve az sonra ağzında altın topla geri gelmiş. Prenses topu kaptığı gibi saraya koşmuş. Kurbağa arkasından "Bekle! Ben o kadar hızlı zıplayamam!" diye seslenmiş ama prenses duymazdan gelmiş.
Ertesi akşam saray ailesi yemekteyken kapı çalınmış. Tık tık tık. "En küçük prenses, kapıyı aç! Bana verdiğin sözü unuttun mu?"
Prenses kapıyı açıp kurbağayı görünce hemen kapatmış. Kral merakla sormuş: "Kimmiş o kızım?" Prenses olanları anlatmış.
Kral bir süre düşünmüş, sonra yumuşak ama kararlı bir sesle konuşmuş: "Söz verdiysen tutmalısın. Hele zor bir anında sana yardım edene."

Prenses istemeye istemeye kurbağayı içeri almış. Kurbağa masaya zıplamış, prensesin tabağının yanına oturmuş. Prenses önce yüzünü buruşturmuş ama kurbağa ona kuyunun dibinden, gölün sırlarından, yıldızların suya yansıyan dansından öyle güzel hikâyeler anlatmış ki prenses farkında olmadan gülmeye başlamış.
Ertesi gün birlikte bahçede top oynamışlar. Kurbağa topu burnunun ucunda dengede tutabiliyormuş! Bir sonraki gün prenses kurbağaya bahçedeki en güzel nilüferlerin yerini göstermiş. Günler geçtikçe prenses kurbağanın aslında ne kadar akıllı, nazik ve eğlenceli bir arkadaş olduğunu anlamış.
Bir akşam prenses kurbağaya dönüp içtenlikle söylemiş: "Seni ilk gördüğümde görünüşüne baktım ve hata yaptım. Sen benim en iyi arkadaşımsın."
O anda kurbağanın etrafını yumuşak, yeşil bir ışık sarmış. Işık dağılınca prensesin karşısında, gözleri aynı kurbağa gibi kocaman ve parlak, güler yüzlü genç bir prens duruyormuş.

"Kötü kalpli bir büyücü beni kurbağaya çevirmişti," demiş prens. "Büyü, biri beni görünüşüme rağmen gerçekten sevip arkadaşım dediğinde bozulacaktı."
Prenses ile prens çok iyi iki arkadaş olarak büyümüşler. Altın top ise o günden sonra hiç kuyuya düşmemiş. Düşse bile ne gam; prens hâlâ çok iyi yüzüyormuş.
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



