Bir zamanlar küçük bir köyde, bir karı koca çok istedikleri bebeklerini bekliyormuş. Evlerinin arka penceresi, yüksek duvarlarla çevrili, çok güzel bir bahçeye bakarmış. Bu bahçe, kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği yaşlı bir büyücü kadının bahçesiymiş.
Bir gün kadın, bahçedeki taze, yemyeşil roka yapraklarını görmüş ve canı çok çekmiş. Kocası eşini sevindirmek için gece duvardan atlamış ve bir avuç roka toplamış. Ama tam dönerken büyücü kadına yakalanmış.
"Bahçemden hırsızlık mı yapıyorsun?" diye bağırmış büyücü. Adam başına gelenleri anlatınca büyücü kadın bir şart koşmuş: "Doğacak bebeğiniz bir gün benim yanıma gelecek."
Kısa süre sonra bebekleri doğmuş; kızın adını Rapunzel koymuşlar. Büyücü kadın sözü hatırlatıp Rapunzel'i yanına almış. Kızı kötü davranmadan büyütmüş ama onu dünyanın tehlikelerinden korumak istediği için ormanın ortasında, kapısı ve merdiveni olmayan yüksek bir kuleye yerleştirmiş. Kulenin en tepesinde sadece küçük bir pencere varmış.

Rapunzel büyüdükçe saçları da uzamış, uzamış; altın sarısı, ipek gibi saçları kulenin dibine kadar uzanır olmuş. Büyücü kadın her gün kulenin dibine gelip seslenirmiş:
"Rapunzel, Rapunzel, sal aşağı saçlarını!"
Rapunzel saçlarını pencereden sarkıtır, büyücü kadın da saçlara tutunarak yukarı tırmanırmış.
Rapunzel kulede hiç sıkılmamaya çalışırmış. Duvarlara rengârenk resimler çizer, kuşlarla konuşur, büyücü kadının getirdiği kitapları defalarca okurmuş. Ama her akşam pencereden uzaklarda kayan yıldızlara, ufuktaki ışıklara bakar ve iç çekermiş: "Dünya acaba nasıl bir yer?"
Bir gün ormanda dolaşan genç bir prens, kuleden gelen tatlı bir şarkı sesi duymuş. Saklanıp beklemiş ve büyücü kadının saçlara tutunarak çıktığını görmüş. Kadın gidince o da seslenmiş: "Rapunzel, Rapunzel, sal aşağı saçlarını!"
Rapunzel, büyücü kadın sanıp saçlarını sarkıtmış. Pencereden içeri bir prens girince önce çok korkmuş. Ama prens kibar ve konuşkanmış. Ona köyleri, pazarları, denizi, dağları anlatmış. Rapunzel'in gözleri parıldamış.

"Benimle gel," demiş prens. "Dünyayı kendi gözlerinle gör."
Rapunzel düşünmüş. "Saçlarımdan tırmanabilirsin ama ben nasıl ineceğim?" Sonra aklına bir fikir gelmiş. "Her gelişinde bana bir ipek ip getir. Ben de onlardan bir merdiven öreyim."
Prens her gün bir ipek ip getirmiş, Rapunzel de geceleri merdivenini örmüş. Ama bir gün Rapunzel heyecandan dalgın bir şekilde büyücü kadına sormuş: "Neden siz yukarı çıkarken prens kadar hızlı çıkamıyorsunuz?"
Büyücü kadın her şeyi anlamış ve çok kızmış. Rapunzel'in uzun saçlarını kesip kızı ormanın kıyısındaki uzak bir vadiye götürmüş. Prens geldiğinde, pencereden sarkan kesik saçlara tutunup yukarı çıkmış ama karşısında büyücü kadını bulmuş. Büyücü ona "Rapunzel'i bir daha göremeyeceksin!" demiş. Prens çok üzülmüş ve Rapunzel'i bulana kadar ormanda aramaya karar vermiş.
Rapunzel ise vadide ilk kez kendi başınaymış. Önce çok korkmuş. Sonra kuledeki kitaplarda okuduklarını hatırlamış: Hangi meyve yenir, nehir hangi yöne akar, yıldızlar yönü nasıl gösterir... Kendine sazlardan bir kulübe yapmış, ormanın meyveleriyle beslenmiş, akşamları da eskisi gibi şarkı söylemiş.

Bir akşam ormanda yorgun argın dolaşan prens, o tanıdık şarkıyı duymuş. Sesin peşinden gitmiş ve Rapunzel'i bulmuş. İkisi de sevinçten ağlamış.
Rapunzel ile prens önce Rapunzel'in anne babasının köyüne gitmişler. Yıllardır kızlarını bekleyen yaşlı karı koca, kapıda onu görünce inanamamışlar. Büyücü kadın da bu kavuşmayı uzaktan izlemiş; Rapunzel'i bir kulede saklayarak koruyamayacağını, sevginin özgürlükle olacağını anlamış ve bir daha kimsenin hayatına karışmamış.
Rapunzel artık hem dünyayı hem de kendi cesaretini keşfetmiş. Saçları yeniden uzamış ama bu kez kimse onlara tutunarak tırmanmamış; Rapunzel onları rengârenk kurdelelerle örüp köy meydanında dans etmiş.
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



