Çiçeklerle dolu bir çayırda Diken adında küçük bir kirpi yaşarmış. Bir gün yere düşmüş kocaman, yemyeşil bir yaprak bulmuş. Yaprağı sapından tutup başının üstüne kaldırmış. "Ne güzel bir şemsiye!" demiş.

Tam o sırada gökyüzü kararmış ve yağmur başlamış. Tıp, tıp, tıp... Diken yaprağının altında kupkuru kalmış ve mutlu mutlu gülümsemiş.
Az sonra sırılsıklam bir uğur böceği koşarak gelmiş. "Diken, ben de gelebilir miyim?" Diken biraz kenara kaymış. "Gel tabii!" Uğur böceği hemen yaprağın altına girmiş.
Sonra titreyen bir tırtıl gelmiş. "Bana da yer var mı?" Diken biraz daha kaymış. "Var, var!"
Ardından tüyleri ıslanmış bir serçe gelmiş. Diken bir daha kaymış ama bu kez kendi kuyruğu yağmurda kalmış. Hiç ses çıkarmamış.

En son kocaman, ıslak bir tavşan zıplayarak gelmiş. "Ah, keşke ben de sığabilsem," demiş üzgün üzgün. Yaprağın altı artık tamamen dolmuş.
Diken düşünmüş, düşünmüş. Sonra etrafına bakmış ve yanı başında başka büyük yapraklar görmüş. "Arkadaşlar, hadi hep birlikte daha büyük bir şemsiye yapalım!" demiş.
Serçe gagasıyla yaprakları taşımış, tavşan onları dik tutmuş, tırtıl ile uğur böceği de yaprakların uçlarını birbirine tutturmuş. Diken de dikenleriyle yaprakları sıkıca birbirine iliştirmiş.

Bir de bakmışlar ki ortaya kocaman, yemyeşil bir çatı çıkmış! Hepsi altına girmiş, kimse ıslanmamış. Yağmur dinene kadar birbirlerine şarkılar söylemişler.
Yağmur dinip güneş açınca gökyüzünde rengârenk bir gökkuşağı belirmiş. Diken arkadaşlarına bakıp gülümsemiş. Tek bir yaprağın altında tek başına kuru kalmak güzelmiş ama kocaman bir çatının altında arkadaşlarıyla birlikte olmak çok daha güzelmiş.
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



