Büyük bir ormanın kıyısında yoksul bir oduncu, eşi ve iki çocuğuyla yaşarmış. Oğlanın adı Hansel, kızın adı Gretel'miş. Kardeşler birbirlerini çok severmiş; ne yapsalar birlikte yaparlarmış.
O yıl kıtlık olmuş, evde yiyecek azalmış. Oduncu ormanın derinliklerinde daha çok odun bulup satmaya karar vermiş. "Çocuklar da bizimle gelsin," demiş üvey anneleri, "ormanda biraz meyve toplarlar."
Hansel çok akıllı bir çocukmuş. Yola çıkmadan önce ceplerini bahçedeki parlak beyaz çakıl taşlarıyla doldurmuş. Yürürken arada bir arkasına bırakmış.
Ormanın derinliğinde büyükler odun kesmeye gitmiş. Çocuklar meyve toplarken akşam olmuş, kimse onları almaya gelmemiş. Gretel korkmuş ama Hansel onu sakinleştirmiş: "Ay doğunca yolu göreceğiz."
Gerçekten de ay doğunca beyaz çakıl taşları gümüş gibi parlamaya başlamış. Kardeşler taşları takip ederek sabaha karşı evlerine varmışlar. Babaları onları görünce çok sevinmiş, sıkı sıkı sarılmış.

Bir süre sonra yine ormana gitmeleri gerekmiş. Bu sefer Hansel çakıl taşı toplayamamış; cebinde sadece bir parça ekmek varmış. Yürürken ekmeği ufalayıp kırıntılarını yola bırakmış. Ama akşam yolu bulmak istediklerinde bir de bakmışlar ki ormanın kuşları bütün kırıntıları yemiş! Kardeşler kaybolmuşlar.
Bütün gece bir ağacın altında birbirlerine sarılıp uyumuşlar. Sabah, beyaz bir kuş onlara görünmüş, ağaçtan ağaca uçarak sanki "Beni takip edin," der gibi ötmüş. Kuşun peşinden giden kardeşler bir açıklığa varmışlar ve gözlerine inanamamışlar:
Karşılarında duvarları zencefilli kurabiyeden, çatısı kekten, pencereleri şekerden yapılmış bir ev duruyormuş!
Karınları çok aç olan kardeşler evin köşesinden birer parça koparıp yemeye başlamışlar. Tam o sırada kapı açılmış ve bastonlu, yaşlı bir kadın çıkmış. "Vay, vay! Kimmiş bu tatlı misafirler? Gelin içeri, size süt ve bal vereyim."

Yaşlı kadın önce çok nazik davranmış. Ama ertesi sabah kardeşler onun aslında iyi niyetli olmadığını anlamışlar. Kadın, Hansel'i bir kafese kapatmış ve Gretel'e bütün gün iş yaptırmaya başlamış. "Kardeşini iyice besle," dermiş, "bana ömür boyu hizmet etsinler diye ikinizi de burada tutacağım!"
Yaşlı kadının gözleri iyi görmezmiş. Her sabah Hansel'e "Parmağını uzat da ne kadar büyüdüğüne bakayım," dermiş. Akıllı Hansel ise parmağı yerine küçük bir kemik uzatırmış. Kadın da "Hâlâ çok zayıfsın!" diye söylenirmiş.
Gretel ise gece gündüz kardeşini nasıl kurtaracağını düşünüyormuş. Bir gün kadın Gretel'e, "Fırının içine eğil de bak bakalım, ekmekler pişmiş mi?" demiş. Gretel bunun bir oyun olduğunu anlamış.
"Ben nasıl bakılacağını bilmiyorum," demiş saf saf. "Bana bir gösterir misiniz?"
Kadın söylene söylene fırının büyük kapağının önüne eğilmiş. Gretel tam o anda kadının arkasından kilerin kapısını itmiş ve kadını kilere kilitlemiş! Sonra koşup kafesin anahtarını almış ve Hansel'i kurtarmış.
Kardeşler evin içinde, yaşlı kadının çocuklardan topladığı bir sandık dolusu oyuncak ve bir kese altın bulmuşlar. Oyuncakları ormanın kıyısındaki köy çocuklarına bırakmaya karar vermişler, altını ise ailelerine götürmek için almışlar.

Yolda büyük bir göle rastlamışlar. Bir ördek onları sırtına alıp karşı kıyıya geçirmiş. Oradan sonra orman tanıdık gelmeye başlamış. Uzakta babalarının evinin bacasından tüten dumanı görmüşler.
Babaları her gün ormana gidip onları arıyormuş. Kapıda çocuklarını görünce gözyaşları içinde onlara sarılmış. O günden sonra kıtlık da bitmiş; aile, bulunan altınla yeni bir bahçe kurmuş. Hansel ile Gretel ise her akşam pencereden ormana bakar ve birbirlerine söz verirlermiş: "Ne olursa olsun, hep birlikte olacağız."
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



