Saat Kulesindeki Kayıp Dakikalar

Kasabanın saati her gün biraz daha geri kalır ve Ada bunun sebebini bulmaya kararlıdır.

✍️ Masal Okuyalım Ekibi
Saat Kulesindeki Kayıp Dakikalar masalı için çizim

Denize bakan küçük bir kasabanın tam ortasında, taştan yapılmış yüksek bir saat kulesi varmış. Kulenin dört yüzünde dört kocaman saat, saatlerin tepesinde de bakırdan bir çan dururmuş. Kasabada herkes güne bu çanın sesiyle başlarmış: Fırıncı ekmeğini fırına koyar, balıkçılar teknelerini denize iter, çocuklar okula koşarmış.

Kasabada Ada adında, her şeyi merak eden on yaşında bir kız yaşarmış. Ada'nın cebinde hep bir defter, bir kalem ve büyüteç bulunurmuş. En yakın arkadaşı Can ise kasabanın en iyi bisiklet tamircisinin oğluymuş; vida, dişli ve yaylardan anlamayan yokmuş onun kadar.

Bir sonbahar sabahı Ada okula gidince bahçenin bomboş olduğunu görmüş. Kapıdaki görevli şaşkın şaşkın bakmış: "Kızım, daha yarım saat var!" Oysa saat kulesinin çanı, her zamanki gibi çalmışmış.

Ertesi gün fırıncının ekmekleri yanmış, çünkü fırından çıkarma saatini kaçırmış. Bir sonraki gün balıkçılar dönüş saatini şaşırıp fırtınaya yakalanmaya ramak kalmış. Kasabalılar telaşlanmış: "Saat kulesine bir şey oluyor!"

Ada defterini açmış. Her gün öğle vakti kulenin saatini kendi kol saatiyle karşılaştırıp not almaya başlamış. Pazartesi: 3 dakika geri. Salı: 7 dakika geri. Çarşamba: 12 dakika geri. Perşembe: 18 dakika geri.

Ada saat kulesini kendi kol saatiyle karşılaştırıyor

"Bir şey dakikaları yiyor," demiş Can'a. "Her gün daha çok."

"Saat ustası Nuri Amca hastalandığından beri kimse kuleye çıkmadı," demiş Can. "Belki dişlilerden biri gevşemiştir."

Belediye başkanından izin alıp, ellerinde fenerle kulenin dar, döner merdivenlerini tırmanmışlar. Yüz yirmi basamak saymışlar. En tepede, çanın altında, saatin makine dairesi varmış. İçerisi tik-tak sesleriyle doluymuş; büyüklü küçüklü yüzlerce dişli birbirine geçmiş, ağır sarkaç bir sağa bir sola salınıyormuş.

Ada ve Can kulenin döner merdivenlerini tırmanıyor

Can dişlileri tek tek incelemiş. "Hepsi yerinde, yağlı ve sağlam," demiş şaşkınlıkla. "Makinede bir sorun yok."

Ada büyütecini çıkarmış. Tozlu zeminde minicik ayak izleri görmüş. İzler bir duvar deliğine doğru gidiyormuş. Deliğin önünde de parlak, kum tanesi büyüklüğünde, altın rengi taneler varmış. Ada bir taneyi avucuna almış. Tane, kulağına yaklaştırınca çok hafif "tik" diye ses çıkarmış.

"Can," diye fısıldamış Ada, "bunlar... dakika!"

Tam o sırada delikten kocaman gözlüklü, gri bir fare çıkmış. Sırtında, içi altın tanelerle dolu küçük bir çuval taşıyormuş. İki çocuğu görünce donup kalmış.

"Lütfen korkmayın," demiş Ada yumuşak bir sesle. "Sadece neden dakikaları topladığını merak ediyoruz."

Fare gözlüğünü düzeltmiş. Adının Tıktık olduğunu, yıllardır kulede Nuri Amca ile birlikte yaşadığını anlatmış. "Nuri Amca hastalanınca çok üzüldüm," demiş. "Doktor ona 'Dinlenmen için zamana ihtiyacın var' dedi. Ben de düşündüm ki... kasabadan birkaç dakika toplarsam, ona fazladan zaman hediye edebilirim. Kimse birkaç dakikayı fark etmez sandım."

Ada ile Can birbirlerine bakmışlar. Tıktık'ın niyeti iyiymiş ama sonuç kötüymüş.

"Tıktık," demiş Can, "toplanan dakikalar yüzünden fırıncının ekmekleri yandı, balıkçılar neredeyse fırtınada kalıyordu. Zaman herkesindir; birinden alıp diğerine veremeyiz."

Tıktık başını eğmiş. "Ama Nuri Amca'ya nasıl yardım edebilirim?"

Ada biraz düşünmüş, sonra gülümsemiş. "Zaman hediye etmenin başka bir yolu var: Birinin işini üstlenirsen, ona dinlenecek zaman kalır."

O gece üçü birlikte çalışmışlar. Tıktık dakikaları tek tek, toplandığı sırayla saatin büyük dişlisinin içindeki minik bölmeye geri dökmüş. Can, Nuri Amca'nın alet çantasıyla sarkacı ayarlamış. Ada da defterindeki notlara bakarak saati dakikası dakikasına düzeltmiş.

Sabah çan tam zamanında çalmış. Fırıncının ekmekleri altın renginde pişmiş, balıkçılar güvenle denize açılmış, çocuklar okul zili çalmadan bahçeye varmış.

Ada, Can ve Tıktık bir karar daha almışlar: Nuri Amca iyileşene kadar kulenin bakımını onlar yapacakmış. Her akşam okul dönüşü kuleye çıkıp dişlileri yağlamışlar, saati kontrol etmişler. Nuri Amca'ya da her gün bir sepet meyve ve kuleden haber götürmüşler.

Nuri Amca iyileşip ilk kez kuleye çıktığında her şeyi tertemiz ve tıkır tıkır bulmuş. Gözleri dolmuş. "Bana dünyanın en güzel hediyesini vermişsiniz," demiş. "Dinlenecek zamanı."

Nuri Amca tertemiz saat makinesini görüyor

O günden sonra kasabada yeni bir söz dolaşmaya başlamış: "Bir dakikayı boşa harcama; belki biri onu senin için biriktirmiştir."

✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨

🌱 Ebeveyn notu: Masaldan ne öğrendik?

Zaman, kullandıkça değeri anlaşılan bir hazinedir. Ada ve Can, dakikaları boşa harcamadan, merakla ve birlikte çalışarak büyük bir sorunu çözdüler.

💬 Sohbet zamanı

Masaldan sonra çocuğunuza şu soruları sorabilirsiniz:

  1. Kasabada saat geri kalmaya başlayınca neler değişti?
  2. Ada ile Can kulenin içinde hangi ipuçlarını buldular?
  3. Dakikaları kim, neden topluyordu?
  4. Bir gün sana fazladan bir saat verilse onu nasıl kullanırdın?
  5. Masalda sence en önemli karar hangisiydi?
Diğer eğitici masallar