Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Keloğlan ile anası küçük bir köy evinde yaşarmış. Anasının beş tane tavuğu varmış. Her sabah kümese gider, sıcacık yumurtaları toplar, pazara götürüp satarmış.
Bir sabah anası kümesten eli boş dönmüş. "Oğul, bir tane bile yumurta yok!" Ertesi sabah da yokmuş. Ondan sonraki sabah da...
Keloğlan başını kaşımış: "Ana, bu işte bir iş var. Bu gece ben kümeste nöbet tutacağım."
Gece olunca Keloğlan samanların arasına saklanmış. Gözleri kapanmasın diye bir yandan da kendi kendine türkü mırıldanıyormuş. Gece yarısı kümes kapısının altından kızıl bir kuyruk görünmüş. Sonra sivri bir burun, sonra parıl parıl iki göz... Kurnaz bir tilki!

Tilki yumurtaları ağzına almış, sessizce kaçıp gitmiş. Keloğlan peşinden gitmek istemiş ama tilki öyle hızlıymış ki karanlıkta gözden kaybolmuş.
Ertesi gün Keloğlan düşünmüş, taşınmış. Sonra pazara gidip anasından aldığı üç kuruşla bir avuç tebeşir almış. Akşam olunca tebeşirden yumurta büyüklüğünde, bembeyaz taşlar yontmuş ve bunları tavukların altına koymuş. Gerçek yumurtaları da evin içine saklamış.
Gece yine tilki gelmiş. Tebeşir yumurtaları ağzına alıp koşmaya başlamış. Ama tebeşir yumurtalar her adımda biraz ufalanıyor, yere beyaz izler bırakıyormuş. Ay ışığında parlayan bu izler, tilkinin gittiği yolu adım adım gösteriyormuş!

Keloğlan feneriyle izleri takip etmiş, dere kenarındaki yaşlı söğüdün altındaki bir yuvaya varmış. Bir de bakmış ki yuvada üç minicik tilki yavrusu aç aç bekliyor. Tilki ana ağzındaki tebeşirleri yere bırakmış, yavruları koklamış ve hüzünle başını eğmiş.
Keloğlan'ın kalbi yumuşamış. "Demek yavruların için çalıyordun," demiş.
Tilki korkuyla geri çekilmiş. "Ormanda yiyecek kalmadı Keloğlan," demiş. "Avcılar ağaçları kesti, fareler de kaçıp gitti. Yavrularım aç."
Keloğlan biraz düşünmüş. "Bak tilki kardeş," demiş, "bizim tarlayı her gece fareler basıyor, buğdayımızı kemiriyor. Sen tarlamızı farelerden korursan, ben de her hafta yavruların için yumurta bırakırım. Anlaştık mı?"
Tilkinin gözleri parlamış. "Anlaştık!"
O günden sonra tilki her gece tarlayı korumuş. Fareler bir daha buğdaya yaklaşamamış. Keloğlan'ın anası o yıl hem bol yumurta hem bol buğday toplamış. Her pazartesi de söğüdün dibine bir sepet yumurta bırakmışlar.

Köylüler "Keloğlan tilkiyle dost olmuş!" diye şaşırmışlar. Keloğlan ise gülmüş: "Kavgayla kazanılmayanı akılla kazanırsın."
Gökten üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene, biri de aç kalana yardım edene.
✨ Masalımız burada bitti, iyi uykular! ✨



